Hoe het nu met mij gaat!

24-04-2019

Hotspot in hotspot uit, van etentje naar etentje. Een liefde voor eten heb ik inmiddels zeker, maar dit is voor mij niet altijd vanzelfsprekend geweest, helaas. In januari 2014 wilde ik wat gezonder gaan leven en iets afvallen. Als snel merkte ik dat dat aardig goed ging. Ik dacht gelukkiger te worden als er een paar kilo af zou gaan. Ik hoorde m'n moeder nog zeggen, pas op dat je er niet in doorslaat. Maar dat zou mij niet overkomen. Zelf vond ik van die hele dunne meisjes echt niet mooi en dat zou mij dus nooit gebeuren.

Dat dacht ik tenminste. Als snel merkte ik mijn gewicht er wel heel snel afging en dat ik steeds meer moeite kreeg met het eten van bepaalde producten. Voordat ik het wist had ik zelf een eetstoornis. Een eetstoornis is dus niet iets waar jezelf voor kiest, het sluipt in je leven en neemt uiteindelijk je leven volledig over. Het gaf met houvast, het gaf me controle. Iets waar ik goed in was, iets waar ik de volledige controle over kon hebben. Ik hoefde me maar op één ding te focussen en dat gaf me rust, althans dat dacht ik!

Weinig calorieën, iets waarvan ik dacht dat dat 'gezond' was. Al snel merkte ik dat dit niet langer zo kon, ik vertelde het m'n ouders. Die gaven mij de kans om het eerst zelf te doen. Al snel merkte ik dat de eetstoornis alleen maar hardnekkiger werd. Ik zei afspraken met vriendinnen af, ging minder vaak naar school en trok me terug van alles. Gezelligheid werd vaak geassocieerd met eten en dat is wat ik toen die tijd dus net niet wilde. Ik voelde me eenzaam en raakte alleen maar verder in mijn eetstoornis geïsoleerd.

Op een gegeven moment had ik zelf ook wel door dat ik niet zo verder wilde. Ik stopte met voetbal en mocht van mezelf niet meer sporten. Ik wilde niet meer afvallen, maar de angst om aan te komen was het grootst. Mijn lichaam vroeg veel van me. Ook al was ik gestopt met sporten het gewicht bleef afnemen. Achteraf ook niet zo gek, want in plaats van sporten verplichte ik mezelf om dagelijks minimaal een uur te wandelen. De eetstoornis had mij volledig in zijn macht. Ondanks ik dus niet meer wilde afvallen ben ik nooit op een blaadje sla gaan leven. Ik at nog netjes mijn hoofdmaaltijden, maar de tussendoortjes werden steeds vaker overgeslagen.

Zelf had ik niet het gevoel dat ik ziek was. Ik kon toch alles nog en ik had nergens last van. Nu kijk ik hier natuurlijk heel anders op terug. Ik was wel degelijk ziek. Ziek in mijn hoofd, maar ook de buitenwereld begon het steeds meer te merken en te zien. In een korte tijd viel ik heel wat kilo's. Ik ging naar de huisarts toe, want ik wilde weer volop van het leven kunnen genieten. Na een lange wachttijd kon ik dan eindelijk therapie gaan volgen voor mijn eetstoornis.

Ik zat in het laatste jaar van de MAVO. We gingen met alle eindejaars naar Parijs. Kort voor deze dag had ik besloten om niet mee te gaan. Ik was ziek en niet instaat om een hele dag door Parijs heen te slenteren. Ik lag in bed en iets in mij wilde toch heel graag mee. Ik ben altijd al wel eigenwijs geweest en besloot op het laatste moment om toch te gaan. Op één voorwaarde. Ik moest eerst even drie dubbeldik belegde boterhammen naar binnen werken. Maar ik besloot het te doen.

Nog voor dat ik in behandeling ging, sloeg de knop in Parijs om. Ik wilde niet mijn hele leven in handen zijn van de eetstoornis. Ik wilde genieten. Ik was nog jong en ik had de hele wereld nog voor mij openliggen. Na Parijs ging het alleen maar beter met mij. Ik kwam wat kilo's aan en alles bleek goed te gaan. Ik heb 1 behandeling gehad, maar al snel dacht ik het zelf aan te kunnen. Want ik was toch degene die het moest doen. Ik haalde mijn mavo-examen en vol goede moet sprak ik weer met vrienden af, at ik patat met een klodde mayonaise en at ik weer volledig.

Dit ging een klein jaartje goed tot ik op de Havo zat en ik langzaamaan weer iets meer de focus ging leggen op gezond eten. Stress werkt nou eenmaal niet zo goed op mij. Op die momenten had ik controle nodig. Controle over eten ging mij gemakkelijk af en voordat ik het wist begon de eetstoornis weer langzaam in mijn leven te komen. Het was weer dat fijne gevoel dat de stress onderdrukte en dat ervoor zorgde dat ik alles om me heen vergat en uiteindelijk ook mezelf. De kilo's vlogen er binnen een mum van tijd weer af en al snel merkte mijn ouders het ook. Ik was mezelf weer volledig kwijt.

Het was weer de hoogste tijd om in behandeling te gaan. Ik kreeg te horen dat de wachttijd 3 maanden, veel te lang natuurlijk om nog verder terug te zakken. Ik zat op het laagste gewicht ooit, was energieloos en zag eruit als een skelet. Ik werd nagekeken op straat en zelfs nageroepen. Dit kon niet meer langer zo. Na 3 maanden wachten hoorde ik bij mijn intake dat ik mijn vakantie in moest ruilen voor een ziekenhuis opname. Wilde ik echt nog mijn hele leven zo doorgaan?

In plaats van mijn vakantie in het buitenland lag ik daar op de kinderafdeling en vierde ik mijn 18everjaardag met Cliniclowns om mijn bed. Nu kan ik er om lachen, maar toen niet! In het ziekenhuis werd ik goed geholpen door mijn kinderarts en diëtiste dat ook hier weer de knop snel omging. Maar ik besloot toch om in therapie te gaan, want dit keer wilde ik er goed vanaf echt goed. Ik heb een aantal gesprekken gehad en pakte alles goed op. Binnen een mum van tijd had ik mijn eetlijst op gepakt en kwamen langzaam maar zeker de kilo's er weer aan. Ik haalde mijn havo-examen en ik begon beetje bij beetje weer te genieten van het leven.

Ik werd blijer met mijn lichaam, maar gezond eten bleef bij mij nog steeds een must. Het liefst at ik zo gezond mogelijk, maar wel gewoon de hoeveelheid die mijn lichaam nodig had. Want afvallen dat wilde deze meid echt niet meer. Na een tijd kon ik het loslaten en begon ik steeds meer te genieten van af en toe iets ongezonds. Ik begon mijn eigen foodblog. Ik weet nog goed dat ik bang was dit te zeggen tegen de buitenwereld, omdat ik bang was dat iedereen zou denken dat ik dan weer zou doorslaan in gezond eten etc. Maar er werd positief gereageerd en ik vond eindelijk iets waar ik 'goed' in was en waar ik voldoening uit kon halen. In 2017 begon ik aan mijn opleiding voeding en diëtetiek en kwam ik er al snel achter hoe belangrijk voeding is voor je lichaam. Inmiddels ben ik op een gezond gewicht en kan ik zeggen dat ik volledig genezen ben.

Mijn blog begon steeds beter te lopen en op school wilde ik ook altijd m'n best doen. Daarnaast werkte ik ook nog en wilde ik ook tijd met familie en vrienden doorbrengen. Dit hield ik niet heel lang vol. Dit keer viel ik niet terug in een eetstoornis, gelukkig! Maar raakte ik iets wat overspannen. In 4 jaar tijd heb ik van alles mee gemaakt en net iets te weinig genoten van het mooie leven. Van een eetstoornis belande ik in een bijna burn-out. Ik heb toen de tijd besloten om minder te gaan werken en wat meer naar mezelf te luisteren. Dit ging natuurlijk niet van de een op andere dag, maar langzamerhand kwam ik er achter wat ik echt wilde. Ik wilde weer volop in het leven staan, gezond zijn en vooral genieten. Ik besloot om op kamers te gaan en vond de rust voor mezelf, kwam weer onder de mensen en misschien wel het mooiste van 2018 Ik schreef FoodLies in bij de kamer van koophandel en toen had ik ineens op mijn 20emijn eigen bedrijf.

Sindsdien is mijn leven in alle opzichten positief veranderd. Mijn bedrijf is alleen maar aan het groeien. Ik doe de leukste samenwerkingen en ik haal er zoveel moois uit. Iedere keer ben ik weer trots op het resultaat dat ik aflever. Daarnaast geniet ik met vrienden en ben ik af en toe tot laat wijntjes aan het drinken met de leukste mensen om mij heen. Alles wat ik heb gemist ben ik nu voor de volle 100% aan het inhalen en ik kan alleen maar zeggen dat 2018 voor mij een ontzettend mooi jaar is geweest en dat ik niet kan wachten op alle mooie momenten die 2019 te bieden heeft. Wat fijn om de balans weer terug te hebben en volop in het leven te staan. Ik ga mijn dromen najagen dit jaar en jullie gaan nog veel van mij zien.

Wat ik jullie vooral mee wil geven is: geniet van de mooie momenten en wees blij met wie je bent! Leg de lat niet te hoog, maar wees juist een beetje lief voor jezelf dit jaar en al die jaren die nog gaan komen.

Ik hoop jullie in 2019 nog vaak te kunnen inspireren met mijn passie en veel lekkere (on)gezonde recepten te delen, maar dat gaat vast en zeker lukken!