Mijn verhaal in het kort

14-12-2019

We leven inmiddels in een tijdperk waarin gezond eten centraal staat. Ik sta volledig achter gezond eten, maar ergens vind ik het ook gevaarlijk. Want wat als gezond eten een obsessie wordt en je alleen nog maar gezond wil eten? Is dat niet hartstikke ongezond?

2014, inmiddels 5 jaar geleden. Ik was daarvoor flink wat aangekomen, maar dik was ik nooit. Toch wilde ik er iets af. Onschuldig 2 kilo en dan zou ik wel weer tevreden met mijn lichaam zijn, althans dat dacht ik.

In plaats van dat ik tevreden werd met mij zelf, raakte ik in een neerwaartse spiraal. Het afvallen ging me gemakkelijk af en ik had het gevoel dat ik ergens controle over had. Mijn perfectionisme was die tijd hoog. Heel hoog en ik wilde alles zo goed mogelijk doen, ook het afvallen en vanuit daar belandde ik in een eetstoornis.

Ik ging minder eten en liet al het ongezonde links liggen. Of ik hier zelf voor gekozen heb? Nee het was het stemmetje in m'n hoofd. Het overkwam me! Een stemmetje die heel naar was. Die zegt wat je wel mag eten en wat niet. Hoeveel je mag eten en of je überhaupt wel mag eten. Nee dat stemmetje was ik niet, totaal Lisa niet. Wie ik nog wel was? Ik weet het niet zo goed, maar gelukkig was ik niet. Alles behalve dat.

Het maakte me eenzaam. Ik bouwde een muur om me heen en sloot me van alles en iedereen af. Waarom? Omdat bij iedere gelegenheid wel spraken was voor eten en liet dat nou net zo ontzettend lastig voor me zijn. De feestdagen waren daarom ook alles behalve leuk.

Het was niet dat ik wilde afvallen en ik vond me ook niet heel dik of zo, maar hoe dun ik was had ik ook niet bepaald door. Ik was gewoon doods bang om aan te komen en daarom werd eten zo'n obsessie voor me.

Het was niet dat ik op een blaadje sla leefde, uren in de sportschool stond of alles eruit spuugde. Dat is wat de meeste van een eetstoornis denken, maar zo zwart wit is het niet. Ik at gewoon te weinig voor wat ik verbrandde en ik was gewoon de hele dag door van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat obsessief met eten bezig. Het nam letterlijk m'n leven over.

Tot op een begeven moment ik in zag dat het echt anders moest en ik wilde het zelf ook gewoon zo graag anders hebben, maar ik had een schop onder m'n kont nodig en die kreeg ik. De weg naar herstel is met ups en downs gegaan, maar yes I did it.

Ik geniet inmiddels ruim 2 jaar weer volop van eten, ben nergens meer 'bang' voor en mijn relatie wat ik nu met eten heb, wauw dit had ik 5 jaar geleden alleen maar durfen te dromen. Mijn lichaam is weer gezond, mijn gewicht is prima en misschien wel het belangrijkste, mentaal gezond zijn. Oké tuurlijk heb ik ook wel eens een mindere dag, maar dat is menselijk. Trots ben ik wel, want hoe vervelend die periode ook is geweest, zonder dat was ik niet geweest wie ik nu ben en had wellicht Foodlies niet eens bestaan. Het heeft me veel inzichten gegeven. Ik heb er van geleerd.

Dit was een natuurlijk maar een deel van mijn verhaal, want over dit hele onderwerp kan ik een boek vol schrijven. (Wie weet dat ik dit ooit nog wel wil gaan doen).

Wat ik vooral duidelijk wil maken is: wees niet te streng voor jezelf. De balans en genieten in het leven is het allerbelangrijkste wat ik in deze periode heb geleerd. Alleen maar gezond eten is namelijk niet gezond!  

Liefs,

Lisa